امشب مهمان داشتیم و همراه مهمان ها به مجلس ختم یک سفر کرده رفتیم.از اقوام بود. از همرزمان مرحوم قاضی محمد.به پیر ترین پیشمرگ کرد معروف بود و اولین کسی بود که  در این کسوت بازنشسته شد.

انتظار داشتم با خیل عظیمی از مردم مواجه شوم و مجلسی را ببینم که در شان یک مبارز ملتی است. انچه من دیدم تنها چند نفر از اقوام نزدیک ان مرحوم بود که از سر تکلیف و هم خونی در مجلس حضور داشتند و لاغیر.

نشستیم و از سر عادت و به رسم عادت فاتحه ای خواندیم و بلند شدیم که تسلیت بگوییم.

این روزها در شهر وقتی چوپانی در کوره دهی فوت می فرماید در مجلس ختمش کفش ها غوغا به پا می کنند و سه ضلع یک مسجد را اقوام مرحوم پوشش می دهند و بعد از ان که فاتحه را تمام کردی باید به همه ی انانی که روزی در راه" حوز" مسجد ان مرحوم را زیارت کرده اند تسلیت بگویی.

اما امشب از این خبر ها نبود . چون مرحوم نه زاده ی روستا بود و نه عضو کمیه ی امداد بود و در عرصه ی قاچاق دستی داشت و نه روشنفکر بود ونه اصلاح طلب بود و نه اصول گرا. او مهاجر نبود . فرار مغز ها هم نکرده بود. در کانال های مهواره هم پز اپوزیسیون نگرفته بود.او بنگاه معاملات ماشین و ملک نداشت . او منسبی هم در حکومت نداشت.او  .....نداشت .

گفتم که فاتحه خواندیم. باید تسلیت میگفتی اما به کی ؟ به چند نفر؟ اما انان که خود را لایق صاحب عزا بودن می دانستند چند نفر بودند؟

این روز ها بازار انتخابات گرم است . خائنین به مرز و بوم از خاتمی حمایت می کنند . من خائنم و او هم. "هاوره"تو کجایی؟

ما عادت داریم وقتی بخواهیم عاشقانه بخوانیم تمام شعر های "تد هیوز " را از بریم.

وقتی مبازه می کنیم سرود های "لورکا" را می خوانیم.

این روز ها حتی اگر بخواهیم خوش تیپ شویم یا مبارز جلوه دهیم تی شرت های" چه گوارا" را می پوشیم .

اما

این روزها عادت هم کرده ایم که بعضی ها برای ما بمیرند و ما ساز دهنی خودمان را بزنیم.

امشب نمی دانستی به که تسلیت بگویی؟برادرو همرزم  ان مرحوم ؟ جالب است بدانید کراوتش قشنگ بود و به شدت مواظب نحوه ی نشستنش بود.دلم برای همه ی اقلیت های مقیم تمام مرکز های دنیا سوخت.

پوزش می خواهم از تمام انها که باید و نباید. این اولین مطلبی بود که بدون ویرایش پست کردم.خیلی بد نوشتم. حق ان مرحوم نبود که من طنز نویس بنویسم اما خوب باید که همه چیز این جامعه ی بی ربط به همه چیزش بیاید یا نه؟

شاید باید این گونه می نوشتم:

امشب به یک گود بای پارتی رفتم که جای شما خالی بود. حیف که همه پیر بودند. وگرنه حالی می کردیم مگرنه از قدیم گفتن ختم پیر ها یه چیز دیگه ست؟ کاش بودین جای یک ملت در این شادی خالی بود....