این روزها که ناسلامتی خیر سرمان نامش بهار است صد رحمت به زمستان .ما که جز نق زدن وسیاه نمایی کار دیگری بلد نیستیم اولین سیاه نمایی های سال 87 را برایتان می نویسیم . باشد که نادیده بگیرند.

سیاه نمایی اول :

مگر این میادین بزرگ و غیر کارشناسی و بیقواره ی شهر ما چه اشکالی داشت که امدین زیبایش کنید ولی عالمی را خاک بر سر کردید.الهی درد و بلای پرچم ایران بخوره توی سرم .اما این ملافه های رنگی به چه دردی میخوردند که 800 تا از انها را از در و دیوار این شهر اویزان کردید.از همان اولین روز اویزان کردن این پارچه ها صاحب خانه ی عزیز ما به یک باره 200 هزار تومان به اجاره خانه مان اضافه کرد . الهی کور شوم اگر دروغ بگویم.

البته گفته می شود اویزان کردن این پارچه ها باعث کمک به صنعت نساجی کشور می شود . و از طرفی دیگر نیز شایع است که یکی از اقازاده ها کل این پارچه های رنگی را شخصا از کشور چین وارد نموده اندو در سطح کشور پخش کرده اند.

سیاه نمایی دوم :

امسال از باران خبری نیست. تا این جای کار مشکل حادی نیست.چون نه ماشین داریم که به دامن طبیعت برویم ونه زمین کشاورزی که نگرانش باشیم.ما که به قطعی های مکرر عادت داریم . از همین اکنون از اب چه م برای تابستان ذخیره می کنیم.تا اب تهرانی های عزیز هم قطع نشود.

لازم به ذکر است این نباریدن باران محاسنی هم دارد:1ازین پس شاهد حضور گسترده تر روستاییان عزیز در شهر خواهیم بود.که جا دارد از هم اکنون نسبت به ذخیره ی اکسیژن هم اقدام کنیم

2 روی این بچه خوانین شارنیوز هم کم می شود چون ته خشان و په خشان های پاییزی ابوی گرامیشان قطع می شود.

3 جای باران این روز ها خاک می بارد.که البته در این مورد بخصوص باید از دولت تشکر کرد که این بارش خاک اقدامی است در جهت کاهش قیمت زمین و مسکن.

سیاه نمایی سوم:

در روز های گذشته شاهد برگزاری جشن هسته ای بودیم که به بعضی ها باید خوش گذشته باشد در این مورد بخصوص یکی از رانندگان عزیز تاکسی پس از خواندن نام ستاد برگزاری فناوری هسته ای در زیر یکی از بیلبوردها اظهار فضله فرمودند که قرار است دومین نیروگاه هسته ای را در شهر ما بسازند.یکی از دوستان نیز می گفت از سال اینده انواع هسته ها را اعم از : هسته ی البالو،زرد الو،چوله بام و گویژ را بر سر سفره های مردم می اودند که البته باگرانی های اخیر ،این دوست عزیز پر بیراه نفرموده اند.

خانومم داشت خانه را تمییز می کرد.

ناگهان جاروبرقی را خاموش کرد وگفت:

خیلی شانس اوردم که دانش آموز نبودم وگرنه شرمنده ی معلمم میشدم.

گفتم چرا؟

گفت : مثلا اگر موضوع انشا می داد که تعطیلات خود را چگونه گذراندید؟

 من می باید می گفتم که: ظرف شستم ُ خانه را بارها جارو کردم ُشیشه ها را پاک کردم ُ واز خانه بیرون نرفتم وده ها بار مهمان ها را بدرقه کردمُ بدینوسیله کلی شرمنده ی معلمم می شدم  برای اینکه هیچ تفریحی نداشتیم"

ته ماندی ظرف ها تمام شده بودُ می خواستم شیرینی ها را برای مهمانی فردا شب بچینم.