قصه ی تلخ این زمستان هم به سررسید. امسال هم تمام شد. وباز سالی دیگر و باری دیگر بهار.

وباز سالی دیگر و بهاری که نیامده خوب است و سبز است و شاد. قرار است تازه بیاید و نو.و غم از دل بزداید چون بیاید اما

اما چه بهار ها رفتند و قصه ی دراز غم همچنان باقی ماند.

زمستان تمام شد تا باز فراموش کنیم هرچه بد است و دل ببندیم به تنها امید هر انچه که شاید روزی خوب باشد.

و شاید همین تنها همین باشد رسم جاوید زندگی.

زندگی در سلسله ی پوچی ها و امید ها و فرداها و بهار هایی که همه تکرار خویش و دیروزند.

چه تلخ است صدای این زنجیر تکرار که مدام روح را به هیچ و هیچ را به هیچ می پیچاند.

وباز همان قصه ی شیرین که بهار منتظر بی مصرف افتاد...

و چه خوب است تو باور کنی که این همان بهار توست.

ونه چون ما که دیر زمانی است به یقین رسیده ایم این همان بهار ما نیست باز.

اما باز به رسم ادب:

خوشا هر باغ را بارانی از سبز

خوشا هر دشت را دامانی از سبز

برای هر دریچه سهمی از نور

لب هر پنجره گلدانی از سبز

از صمیم قلب ارزوی بهروزی و سعادت برای شما و نزدیکانتان را دارم.

این سال نو از شما مبارک باد

دوستدار شما هیوا                            

به روز های اخر سال نزدیک می شویم و کم کم همانند سال های قبل اگر اتفاق به خصوصی رخ ندهد سال جدید فرا می رسد .

در ایام خطیر انتخاب نماینده ی اصلح ترین از میان اصلح تر ها که قبلا انتخاب شده اند به سر می بریم .جای نگرانی نیست .خودش انتخاب می شود.

چند روز پیش روز جهانی حمایت از زن بود.چون در تمام این بلاد همه چیز مورد حمایت است .حتی زن. پس این روز هم به خوبی و خوشی برگزار شد.

مربی تیم ملی هم انتخاب شد. دیگر نگران جام های جهانی نیستیم.احتمالا تا سال 2220 علی دایی مربی تیم ملی می باشد.دیگر غم نداشتن سر مربی را هم نداریم.

سرما تمام شد.امروز 21 اسفند است در یکی از شعب بانک ملی سقز کولر روشن بود .حالا گاز هم که داریم . اب هم .برق نیز.

و هوا . خدایا شکرت.

عیدی مان را هم دادند. هرچند امسال به حقوق مان اضافه نشد اما قرار است از سر مهرورزی که سایه ی ان مستدام باددر سال 87، بیست و پنج هزار تمان هم به حقوق مان اضافه شود. خیلی خوشحالیم.

شما جای من بودید با این همه خوشی دل و دماغ نوشتن داشتید؟

اخر خدایا ما تا به کی به امت و ملت گیر الکی بدهبم؟

چرا این مسئولان فکری به حال جوانان بی درد نمی کنند؟ مگر نه ان که شاعر فرموده است : درد بی دردی علاجش اتش است؟

اگر ما کمی غم داشتیم که مجبور نبودیم هرروز سر و دل عمو محمودمان بگیریم. اخه این خیلی بدهههههههه.

خدای ناکرده اگر هم مشکلی باشد تقصیر خودمان است ولاغیر.مثلا دیروز یکی می گفت اگر مشکلی نیست چرا خانم ها برای مجلس کاندید نشده اند؟

.خب این چه ربطی به فضای ازاد و ازادی و اجازه ی مشارکت خانم ها دارد.

وقتی در دو شهر سقز و بانه حتی یک خانم کاندید برای مجلس نداریم . دلیل ان چیست؟

1_خانم ها تنها به یک نوع نامزدی علاقه دارند و ان هم نامزدی برای ازدواج است.

2_ خانمها دو برابر اقایان وارد دانشگاه می شوند اما نصف انها بیرون میایند پس امکان دارد مشکل شرط مدرک تحصیلی داشته باشند.

3_ زمان و اجازه ی سخنرانی و نطق پیش از دستور مجلس خیلی کم است و کفاف زبان گیرای خانم ها را نمی کند.

و خیلی دلیل های دیگر

مشکل از خود ماست است دیگر چه ربطی به دوغ دارد.

ادم وقتی درد نداشته باشد غم نداشته باشد عقده ای می شود به جان خودم.ازبس همه بی دردند" گیرگیرو" شده اند و بی خودی به همه چیز گیر می دهند و به همین دلیل است که ما مدتی است که دچار وجدان درد شده ایم .

نمونه ی گیر های بد دادن همین جامعه ی جهانی بی همه چیز است که چون به عادت زشت گیر دادن مبتلا شده اند چشم دیدن تنها نیروگاه ما را ندارند.

نمونه ی دیگر همین وبلاگ نویسان خودمان . اگر گیر دادن را از انها بگیری دیگر نمی توانند حتی اسم خودشان را هم بنویسند.

نمونه ی دیگر همین رد صلاحیت شده های انتخابات اخیر،بی دلیل گیر دادند به زمین و زمان که چرا ما تایید نشدیم در صورتی که اگر خودشان مشکل نداشتند و بی درد نبودند می رفتند خودشان را اصلاح می کردند. بیو گرافی کاندیداهای تایید شده را بخوانید . همگی از کودکی در شرایط زیر خط مرگ زندگی کرده اند.

خلاصه هدف از این نوشتار این بود که عرض کنیم ما داریم در استانه ی سال نو چشم هایمان را می شوریم و دلمان را می سابیم و از تمام کسانی که تا بحال بانی تمام تیره روزی های ما بوده اند و ما از سر نادانی به انها گیر داده ایم طلب مغفرت کنیم.

ما این رویه ی مردانه را به کسی پیشنهاد نمیکنیم چون تنها ما مرد کهن هستیم ولا غیر.

لازم به ذکر است اسامی کسانی را که بنده و یا کسی از دوستان این حقیر را که به انها گیر های بی مورد داده ایم ذکر کنیم تا بدینوسیله رسما ندامت و پشیمانی خود را اعلام نماییم و اعلام کنیم که تمام مشکلات دنیا تقصیر خودمان می باشد و دلیل ان هم بی دلیل است که در نوع خودش بی بدیل است(به به)

اسامی کسانی که باید ما را ببخشند:

1_کشوربان عزیز،عمو محمود محبوب،امیدوارم باز هم به شهر ما بیایید و شخصا تا ارتفاع 6 متری بالا بپرم برایتان.

2_عزیزان شهردار فقید سابق و شهردار فهیم معاصر،قول می دهیم اشغال در خیابان هم نریزیم ،حتی

3_گرامیان تمام 14 تن اعضای غیور و با درایت شورای شهر سابق و جدید(برخی 2 بار تکرار شدند. خوشبختانه)قول می دهیم بار دیگر تنها به شما رای بدهیم و تمام مخارج سریش تان را در انتخابات اینده تامین کنیم.

4_جناب دکتر نیلوفری،صندلی های حال حاضر شانیوز را نیز برایتان شخصا کش می روم.

5_اقای دزد نمایی که شبانه به شانیوز حمله کرد،فقط می توانم بگویم شرمنده

6_کوره کان

7_تمام خانم ها و فمنیسم های عزیز ،قول می دهیم جهت کمک به حال برخی در صورت اجازه ی همسر گرامی تا حد امکان زوجه اختیار کنیم و تبلیغش را هم بکنیم.

8_عزیزانمان در دانشگاه ازاد و پیام نور،در صورت توان یک ماه حقوق خود را تمام و کمال به حسابتان واریز می کنیم.

9_اهالی فخیم و جوانان غیور شار نیوز،قول می دهیم تا ابد بیرونتان نکنیم و کماکان از شما اجاره دریافت نکنیم.

10_جناب اقا ی نیخال عزیز.شهروند نمونه ی شهرمان

12_در پایان از کسانی که در انتخابات اخیر کاندید شده اند هرچند که بنده لیاقت گیر دادن به انها را نداشته و ندارم.

سلام نوباوگان عرصه ی سیاست شهرمان.سلام ای اینده سازان 4سال اینده ی کشورمان.

عکس های زیبایتان را دیدیم. چه دلنشین هستید.کاش می شد به جای ان تخته های کج و معوج شهرداری ،عکس هایتان را بکوبید بر قاب دل ما.

ما باید از میان شما خوبان تنها و فقط یک نفرتان را اتنخاب کنیم.چه سخت است و جان کاه این انتخاب.واجبار به انتخاب همیشه بی رحمانه است.

کاش می توانستیم تمام شما را انتخاب کنیم.و حتی یک نفر از شما را با انتخاب دیگری نرنجانیم.

کاش همه ی شما با هم به مجلس می رفتید تا ما هم در عرصه ی سیاست و قانون کشورمان دارای یک نماینده ی قوی و صاحب نظرمی شدیم.

ما با تمام وجودمان می گردیم و خیلی سعی می کنیم وتلاش زیادی می کنیم تا از میان شما فرد لایق را راهی مجلس کنیم.هرچند که خیلی سخت است.

به هر حال و با هر مرارت و سختی که باشد نترسید . ما یکی از شما نوباوگان عزیز را به تهران می فرستیم تا در انجا چیز های خوب خوب یاد بگیرد .ادم های مهم ببیند.

حرف های گنده بشنود. ونطق های قبل از دستور انچنانی استماع کند. واز همه جالب تر در جلسات غیر علنی مجلس هم شرکت کند.

ما یکی از شما را به مجلس می فرستیم تا پا بگیرد و برای خودش و اینده فرزندانش کسی بشود مهم.

ما برای ان کس که انتخاب می شود وانهای که انتخاب نمی شوند با تمام وجود ارزوی سعادت و بهروزی میکنیم .

(قصد داریم هر از چند گاهی به بررسی شاهکار های عمو محمود خودمان . کشوربان عزیز بپردازیم تا همگان را نسبت به ایده ها و برنامه ی این عزیز فرزانه اگاه سازیم.شما نیز با نظرات و سوژه های خود ما را یاری رسانید.)

سوژه: در لایحه بودجه سال 87 پیش بینی شد:

رشد ۹/۲۸درصدی اعتبارات بخش رفاه اجتماعی                                                                           (منبع: هفته نامه ی برنامه_سازمان بودجه و برنامه ریزی شماره253)

خوب حال با کمک هم به تحلیل کلمه به کلمه ی این خبر می نشینیم.

لایحه بودجه سال 87 که معرف حضور همگان می باشد. قضیه از این قرار است که هر سال دولت ها می ایند برنامه های خویش و میزان درامد و هزینه ی کشور را پیش بینی و برنامه ریزی می کنند.مجلس در ان تغیرات لازم را لحاظ میکند و بعد به ان رای مید هد و پس ازان تازه بدبختی ملت اغاز می شود چون دولت ملزم به اجرای ان می شود.یکی از ویژگی های فراوان بارز بودجه سال 87 .مدرن بودن ان است .این بودجه به حدی مدرن است که تا مدت ها در مجلس غیر قابل بررسی بود.ازبارزترین خصوصیات این بودجه می توان به نازک بودن و قابل فهم بودن برای نابینایان و بیسودان است.

خوب . تااین جای کار با بودجه سال 87 تقریبا اشنا شدید.کلمه ی مهم دیگر در این خبر کلمه ی" پیش بینی" است. این کار یکی تخصص های عمو محمود می باشد و به طرز استادانه ی در ان تبحر دارند .ایشان می توانند هر چیزی را که بخواهند تا هرجا که دلشان بخواهد و با بالاترین درصد همه چیز را در بودجه های خود پیش بینی کنند . اما تنها یک مشکل وجود دارد اینکه این پیش بینی ها معمولا درست از اب در نمی اید که البته مشکل چندان بزرگی نیست و در توجیه این مشکل همین جمله ی حکیمانه ی اقای الهام (یار غار عمو محمود)کافی است . ایشان فرموده اند "شما که نمی توانید نتیجه یک فوتبال لیگ دسنه 6 را پیش بینی کنید دیگر چرا اینقدر انتظارات عجیب و غریب از محمود جانمان دارید"

کلمه ی دیگر" رشد" است . که همیشه شاهد ان هستیم . همه چیز در ایران رشد می کند. مثلا گیاهان رشد میکنند .کودکان رشد میکنند. تعداد بیکاران و معتادان و ایدزی ها رشد میکند. نرخ تورم رشد میکند .تعداد رد صلاحیت ها رشد میکند والی اخر. و همان گونه که در خبر فوق مشاهده می کنید اعتبارات بخش رفاهی هم رشد کرده است.که کاملا طبیعی است.

حال ممکن است این سوال برای شما پیش بیاییدکه" رفاه اجتماعی" چگونه رشد می کند؟

ما چون می دانستیم که این سوال برای شما پیش میاید طی یک تماس با عمو محمود نحوه ی این رشد را جویا شدیم و چون ما با ایشان نسبت فامیلی داریم( بلا به دور)خیلی خوب و کامل جواب ما را دادند.

ایشان در تشریح برنامه های خویش برای بخش رفاه اجتماعی به صورت کاملا خصلاصه نکات زیر را ذکر کردند:

1_یک کارخانه ی دستمال کاغذی مرغوب میسازیم که دستمال های قشنگی را را برای گریه های شبانه ی بیوه زن ها و خانمها ی سرپرست خانواده تامین کند.

2_یک سری ماشین بزرگ رو باز به اندازه ی 6 اتوبوس سفارش داده ایم که مردم راحت تر به استقبال ما بیایند و اگر شد همه ی مردم ایران را باخودمان به سفر های استانی می بریم.

3_در میان اصولگرایان مسابقه ی املا برگزار می کنیم برندگان را باخودمان به ونوزوئلا!!! می بریم.

4_تمهیداتی اتخاذ می کنیم که به بیکاران کفش های خوب بدهند تا بیشتر دنبال کار بگردند.

5_با رایزنی های خویش با یونیسف سعی داریم درامد روزانه برای تعیین خط فقر را به کمتر از ۳۰سنت کاهش دهیم تا مقدار بیشتری از هموطنان بالای خط فقر زندگی کنند.

6_کاری می کنیم بیمارستان ها از پذیرش بیمار ها خودداری کنند تا هزینه های درمان هموطنان کاهش یابد.

7_دستور می دهیم تمام گورستان های کشور را سر پوشیده بسازند تا هموطنان پس از دق کردن هم در کمال اسایش باشند.

این ها مقداری از تمهیدات عمو جان بود که چون خسته بودند از گفتن مابقی مطالب صرف نظر کردند ما هم زیاد به ایشان گیر ندادیم .در عوض از عمو جان قول گرفتیم که یکی از کاپشن هایش را برای ما بفرستد.

تا تحلیل بعدی و سوژه بعدی خدا نگهدار.